ՉՀԱՏՎԱԾ ՍԱՀՄԱՆ

  Երկիրը, որտեղ  հայտնվեց տասնամյակներ առաջ նրա համար զուգահեռվեց ոսկե սարդոստայնի հետ:  “Ոսկե սարդոստյան” վերնագրով գեղանկարչական գործ էլ հեղինակեց` ժամանակներ անց: Անհատական ձեռագիրը վերանայելու, նոր տեղավայրին հարմարեցնելու,  արվեստային սեփական մաներան  փոխելու խնդիր չուներ: Խնդիրը որոնման պրոցեսն ազատ շարունակելն էր` սարդոստյանի հուսվածքում լիովին չհայտնվելը: Հաջողվեց: Կարողացավ: Տարիներ անց, երբ արդեն անհատական ու խմբակային բազմաթիվ ցուցահանդեսներում` բովանդակությամբ, գույնի և ձևի շեշտված տարբերությամբ գեղարվեստական գործեր ներկայացրեց, այս փաստը հաստատեցին մասնագետները, հատկապես օտարազգի արվեստաբանները:

Նկարիչ, ՀՀ արվեստի վաստակավոր գործիչ Վլադիմիր Աթանյանը իր հարուստ ստեղծագործական կենսափորձը, կենսագրության մաս կամ էլ թե` ճյուղավորված շարունակություն դարձրեց նաև հայրենի եզերքից հեռու` Լոս-Անջելեսում հիմնադրած Արվեստի դպրոցը: Մանկավարժի որակական հատկանիշներ, հիմնավոր, հիմնարար ներդրում, չդադարող աշխատանք ու ջանք`արդյունքը ոչ միայն նկատելի դարձավ , այլև բարձր նիշերով գնահատվեց: Գործունեություն, որը տարիների ընթացքում իրականացվում է առանձնակի նվիրվածությամբ ու  սիրով: Աթանյան անհատի ինքնադրսևորման եւս մի ասպարեզ, որը նրա համար սկզբնավորվել էր  հայրենիքում,  օտար երկրում կարևորվեց նաև մեկ այլ հանգամանքով: Ճակատագրի թելադրանքով այստեղ հայտնված հայ երեխաների համար Աթանյանի դպրոցը ոչ միայն գեղագիտական արվեստի հիմունքները յուրացնելու, այլև ազգային ինքնությունը պահպանելու մի տիրույթ է: Քսան տարուց ավելի է, ինչ որդու` Գոռի հետ հիմնադրած Աթանյան արվեստի կենտրոնի սաները մասնակցում են ամերիկյան տարբեր նահանգների քաղաքներում կազմակերպվող ցուցահանդեսներին և մրցանակների արժանանում: Ընդ որում,  ոչ միայն Միացյալ նահանգներում, այլև աշխարհի տարբեր երկրներում նաև Հայաստանում են ներկայացրել թեմատիկ` գեղանկարչական մտածողության իրենց արտահայտությունները, մանկական ու պատանեկան հոգու գունային պոռթկումները …

Երկու տասնամյակ գումարած երկու տարի` ժամանակաշրջան, որի ընթացքում երկու հազար հինգհարյուր երեխաներ են ուսանել նշված կենտրոնում: Հիմնականում հայեր, բայցև տարբեր ազգության ներկայացուցիչներ, որոնցից շատերը մասնագիտական կրթություն ստանալով, նաև խոսում ու “նկարում են” հայերեն: “Բոլորն իմ թոռներն են,- սիրում է հպարտանալ Վլ. Աթանյանը,- ոչինչ այնքան ուրախալի չէ, որքան մեր իղձերը մեր երեխաների միջոցով իրականացված տեսնելը”:  Ստեղծագործելու անկաշկանդ մթնոլորտ, երևակայության հորիզոններ բացելու, աշխարհընկալման նոր եզրեր տեսանելի դարձնող հոգևոր դաշտ, որտեղ  գեղեցիկի հանդեպ հետաքրքրություն ու սեր առաջացնելու հետ միաժամանակ` պարզ և բնական հարաբերություններ են հաստատված: Սա, անշուշտ  Վ. Աթանյան անհատական կերտվածքի,  անձնական  հմայքի շնորհիվ,  նաև նրա շուրջը համախմբված  մարդկանց շնորհիվ, որոնք ստանձնած ամենօրյա անհեշտ  ու պատասխանատու գործը մասնագիտական բարձր պատասխանատվությամբ և նվիրվածությամբ իրականացնելով են նկատելի նման  արդյունքի հասնում:

            Այս տարին  Վլադիմիր Աթանյանի համար  հոբելյանական է. յոթանասունհինգ տարեկան է դարձել:

Հայ Առաքելական եկեղեցու Հյուսիսային Արևմտյան թեմի առաջնորդ Հովնան արքեպիսկոպոս Տերտերյանի հովանավորությամբ առաջնորդարանի «Զորայան» սրահում վերջերս կայացավ  անվանի նկարչի հոբելյանական երեկոն: Արքեպիսկոպոսի գնահատանքի խոսքից հետո, ընթերցվեց Ամենայն Հայոց Կաթողիկոս Գարեգին Երկրորդի կոնդակը և  նկարչին հանձնվեց Սուրբ Մեսրոպ Մաշտոց շքանշանը: Նշենք, որ նույն այս շքանշանով պարգևատրվեց նաեւ արվեստագետի տիկինը` Իրինա Սրապիոնյանը, որը նկարչի`  ուսումնական ծրագրերի ու գաղափարների կյանքի կոչելու անմիջական և անխոնջ մասնակիցն է: Հայաստանի Հանրապետության Սփյուռքի նախարարության կողմից արվեստագետին շնորհվեց Արշիլ Գորկու մեդալը, որը հոբելյարին հանձնեց Լոս Անջելեսում Հայաստանի Հանրապետության հյուպատոս Եղիա Մանսուրյանը: Լոս Անջելեսի վարչաշրջանի կառավարիչ Մայքլ Անտոնովիչը, Կոնգրեսական Ադամ Շիֆը ու Գլենդելի քաղաքապետարանը Վ. Աթանյանի` քաղաքի գեղագիտական միջավայրի ձևավորմանը  պլաստիկական ընդգծված հնչեղությամբ աշխատանքներն առանձնացնելով, այս ոլորտում արված արվեստագետի  աշխատանքները արժևորեցին գնահատագիր ու պատվոգրեր տալով նրան: 

Երեկոյի հանդիսավարն էր ՀՀ վաստակավոր արտիստ Հովհաննես Բաբախանյանը: Հանդիսությանը  ներկա մշակութային ու հասարակական գործիչները հոբելյարին շնորհավորելով, հիմնականում խոսեցին  նշանակալից ու մնայուն այն ներդրումների մասին, որ իրականացրել է Վ. Աթանյանը արդի  կերպարվեստի ասպարեզում ու  մանկավարժության բնագավառում:   Ցուցադրվեց նկարչի գործունեության մասին պատմող «Ոսկե սարդոստայն» (հեղ. Անահիտ Ադամյան) վավերագրական ֆիլմը` պատրաստված Երեւանի «Նոր արվեստ» ստուդիայում:  Վլադիմիր Աթանյանը շնորհակալություն հայտնեց ներկաներին եւ բոլոր նրանց` ում շնորհիվ ու աջակցությամբ կարողացել է իրականացնել իր մտահղացումներն ու ստեղծագործական ծրագրերը: Նույն այս սրահում ներկայացված էին Արվեստի վաստակավոր գործիչ,  ՀՀ Պետական մրցանակի դափնեկիր, Կալիֆորնիայի Lifetime Achievement Award Winner, պրոֆեսոր, գեղանկարիչն ու քանդակագործ  Վլադիմիր Աթանյանի աշխատանքները:  

Գեղարվեստի բազմաժանր, տարաբնույթ հորինվածքներ, թեմատիկ հարուստ շրջագծով նրբագեղ ստեղծագործություններ, որոնք նրա գեղարվեստական հետաքրքիր լուծումների, հայացքի ընդգրկնության, նրա ապրումների ու պոետիկ խառնվածքի մասին պատմող գործեր են: Պայմանականություն, հեքիաթ,  արվեստային զուգորդումներով կոմպոզիցիաներ, որոնք ստեղծագործական նրա ճանապարհի, նրա պրոֆեսիոնալ կարողությունների արտահայտություններն են: Աթանյանի մոնումենտալ աշխատանքները, շինությունների արտաքին եւ ներքին ձևաորումները, մանրաքանդակները` յուրօրինակ  կնիքներ  են ոչ միայն  հարազատ քաղաքի` Երեւանի, այլև Լոս-Անջելեսի համար:

Հոբելյանական ցուցադրության ժամանակ հնչեցին  սփյուռքյան տարածքում ապրող մշակույթի ոլորտի մարդոց գնահատականները.

«Լինելով վիրտուոզ նկարիչ, Վլադիմիր Աթանյանը ազատորեն աշխատել է ամենատարբեր ժանրերում և վարպետորեն գործածել  բազմաթիվ տեխնիկական միջոցներ հանուն գերագույն նպատակի, արդյունքում ստեղծելով անկրկնելի ու կատարյալ  արվեստի գործեր» - ընկերոջ գործերի մասին իր կարծիքն  է արտահայտում գրող Ռուբեն Ավետիսյանը:

«Վլադիմիր Աթանյանի նվաճումներն այնքան շատ են ու բազմաթիվ, որ դժվար է  տալ այդ ամենի ամբողջական բնութագիրը,- համոզված է  Անդրանիկ Պետրոսյանը,- շնորհված բոլոր մրցանակներն ու շքանշանները  նրա մասնագիտական կարողությունները շեշտող վկայություններն են, իսկ մարդկային կերտվածքի արժանիքները նրա` անգնահատելի են»:

 “Աթանյանի անունը մինչ օրս շարունակում են  “հնչեցնել”  մեր սիրելի Երեւանում իրականացրած  նրա գործերը- ասում է Նաիրա Փելթեկյանը,- Հիշում եմ երևանցիների ոգևորությունը, երբ նոր էին բացվել Զեյթուն թաղամասի եւ Նորքի զանգվածի հանգստյան գոտիները: Նրա  շատրվանների հովացնող ցողերի ներքո մեծ ու փոքր մեր համաքաղաքացիները վայելում էին իրենց երեւանյան գիշերները: Այստեղ 22 տարի շարունակ գործող Աթանյան արվեստի դպրոցն է, որտեղ ամերիկյան բազմազգ, խառնածին ու խայտաբղետ մշակույթների ազդեցության մթնոլորտում հազարավոր հայորդիներ փրկվում են ձուլման վտանգից: Կարծում եմ  ամերիկացի ճանաչված արվեստաբան Ռիչարդ Նաթանը ճիշտ է նկատել, գրելով.- Աթանյանն առանձնակի է իր տեսակի մեջ, և ինչպես Բայրոնին` նրան էլ կարելի է համարել աշխարհի քաղաքացի”:

Author: