ԱՎԵԼԻ ՎԱՏ ՄԻՇՏ ԷԼ ԿԱՐՈՂ Է ԼԻՆԵԼ

«Եթե»-ով սկսվող` կասկածանքի, քամահրանքի, վրդովմունքի, հարցականի շեշտադրումներով արտահայտություններ՝ եթե երկիրը ճգնաժամային վիճակում է, եթե ֆիլմարտադրություն չկա, եթե Հայֆիլմը ծախել են, եթե կինոթատրոնները վերածվել են վաճառասրահների, ապա ու՛մ է պետք…

Ես, իմ հայրենիքը, իմ արվեստը

Վաստակավոր Սարյանն ասում է ուսանող Սարյանի մասին. «Վասնեցովի մոտ նկարած իմ էտյուդը բավական հաջող ստացվեց։ Վասնեցովը գովեց ինձ և խորհուրդ տվեց մշտապես աշխատել իր արվեստանոցում։ Բայց ես չարեցի այդ»։ «Մեկ էլ, հրապուրվելով սպիտակամաշկ բնորդուհու մարմնով և տեսնելով, թե ուսանողն ինչքան վատ է նկարում, Կորովինը վերցնում էր պալիտրան ու վրձինները՝ ոգևորությամբ գոչելով՝ «կա՛թ, կա՛թ...»։ Վրձինը թափով խփում էր կտավին, մեկը մյուսի մոտ շարվում էին կարճ վրձնահարվածները։ Գույները կենդանանում էին։ ...

ԳԵՏԱՁԻ

Մեկնում եմ ապրաքանտար գնացքով:
Ինքն իրենից հիասթափված վարժեցնողը, քանի որ չկարողացավ  իրեն ենթարկել գետաձիուն, զայրացած մտրակեց կենդանուն։ Անսպասելի հարվածից շշմած գետաձին վայր գցեց վարժեցնողին: Երկուսն էլ  փռվել էին կրկեսի խաղահրապարակում, և իրենց անհարմար տեսքով՝ խայտառակ եղան:   
Որոշումն ընդունվեց նույն վարկյանին: Տնօրինությունը գետաձիուն դուրս գրեց կրկեսից, արձանագրելով՝ «գետաձին խենթացել է», և կենդանուն տարան կենդանաբանական այգի:
Երկու տարի անց նորից Կիևում եմ:

ԿԻՆՈՄԻՈՒԹՅԱՆԸ ՊԵՏՔ Է ԽԱՐԻԶՄԱՏԻԿ ՂԵԿԱՎԱՐ

Ի՞նչ դեր ունեն ստեղծագործական միությունները մշակութային մեր իրականության համար: Հարց է, որը ժամանակ առ ժամանակ տարբեր առիթներով շրջանառվում է մեզանում: Վերջին շրջանում այն քննարկման թեմա է դարձել հատկապես կինոաշխարհի մարդկանց համար: Դա էլ, թերևս հոկտեմբերի սկզբներին, Կինեմատոգրաֆիստների միության  հրավիրվելիք համագումարի և նոր  ղեկավարի ընտրության կապակցությամբ: Ի՞նչ է անհրաժեշտ Հայաստանի  կինեմատոգրաֆիստների  միությունը վերակազմակեպելու և նպատակային գործունեության խթանման,  հանրային  ճանաչում ունենալու  ու հեղինակություն ձեռք բերելու համար: Ի՞նչ   ակնկալիքներ  ունեն մեր կինոգործ

ԵՐԲ ՈՐ ԲԱՑՎԵՆ ԴՌՆԵՐՆ ՀՈՒՍՈ...

Կիլիկիո սարերն ի վեր այնքան բարձրացա,

Որ ամպերին հասա, երազ էր, ասես

Հավերժին տանող ճամփեքով անցա

Ի՜նչ երանություն…

 

Իրողություն...

Պատմական Կիլիկիա, Ադանայի շրջան: Ավելի քան 1600 կմ հաղթահարելով հայկական հետքեր, հայեր տեսնելով, հուզիչ և անմոռաց պահեր ապրեցինք:

Կիրակոսը

1892 թվականի Նոր տարվա օրը Էրզրումի մեր տանը քսանյոթ հոգի ենք եղել, 1916 թվականի Ամանորին` երեք հոգի, 1920 թվականի Նոր տարվա օրը` արդեն Երևանի մեր տանը, միայն մեկն էր ինքն իր Նոր տարին շնորհավորել… Եվ այն է, ուր որ է այդ մեկն էլ պետք է չլիներ, երբ նորից դարձել են երկուսը… Երկրորդը մայրս էր, որ չգիտես որ սոված գյուղից եկել, կանգնել էր հորս շեմքին, ու գաղթականը գաղթականին ասել էր. «Շնորհավո՜ր Նոր տարի…»:

Pages

Subscribe to arvest.am RSS