Կիրակոսը

1892 թվականի Նոր տարվա օրը Էրզրումի մեր տանը քսանյոթ հոգի ենք եղել, 1916 թվականի Ամանորին` երեք հոգի, 1920 թվականի Նոր տարվա օրը` արդեն Երևանի մեր տանը, միայն մեկն էր ինքն իր Նոր տարին շնորհավորել… Եվ այն է, ուր որ է այդ մեկն էլ պետք է չլիներ, երբ նորից դարձել են երկուսը… Երկրորդը մայրս էր, որ չգիտես որ սոված գյուղից եկել, կանգնել էր հորս շեմքին, ու գաղթականը գաղթականին ասել էր. «Շնորհավո՜ր Նոր տարի…»:

ԺԱՄԱՆԱԿԸ ԻՄԱՍՏԱԴԱՐԱՆ Է

Երեք գիրք.

2015. Նովալիս Դերոյան. Երաժշտագետը, մանկավարժը և մտավորականը

2014 Յուրի Հարությունյան. Կյանքի զուգահեռականներ

 2012 Էդգար Հովհաննիսյանի կամերային-գործիքայինև սիմֆոնիկ ստեղծագործությունները

ՀԱՅՐԵՆԻՔԻ ԻՐԱԿԱՆ ԲՈՎԱՆԴԱԿՈՒԹՅՈՒՆԸ

  Կարինե Թորոսյանի  այս հարցազրույցը   ՀՐԱՆՏ ՄԱԹԵՎՈՍՅԱՆԻ  հետ  տպագրվել է <<Հայություն>> պարբերաթերթում, 1996-ին. Չնայած տարեթիվն այդքան էլ կարևոր չէ. Մեծերի խոսքն  անկայուն աշխարհի մնայուն արժեքներից  է՝ բոլոր ժամանակներին  միտված…   

ՓՈՐՁՈւԹՅՈՒՆՆԵՐԻ ԵՆԹԱՐԿՎԵԼԸ ՓՈՐՁ ՁԵՌՔ ԲԵՐԵԼՈՒ ԵՐԱՇԽԻՔ ՉԷ

   Ամեն մի երկիր իր շահերն է պաշտպանում.- ասում են: Բայց  կան երկիրներ, որոնք աշխարհաքաղաքական ու քարտեզագրական ձևափոխումների ժամանակ կորուստներ  են ունենում:  Ավելին, շահարկվում են: Եւ պատմությունը փաստում է, թե ինչու՞ կամ ի՞նչ պատճառների կամ էլ թե դիվանագիտական սխալների հետևանքով  է այս կամ երկիրը մեծ կորուստներով անցել գոյության իր ճամփան: Գոնե մեր պարագայում հայտնի է սակայն, որ փորձություններով անցնելը փորձ ձեռք բերելու երաշխիք չէ, բոլորովին: Չնայած այն իրողությանը, որ պատմությունը նշանային որևէ դեպք կարծես թե մոռացության չի տալիս:  Իսկ պատմության կարևոր իրադարձությու

ՎԱՀԱԳՆ ՀՈՎՆԱՆՅԱՆ.-ՊԻՏԻ ԱՊՐԵՍ, ՈՐ ԱՊՐԵՑՆԵՍ

Երևանյան շոգ երեկո էր,   Մեզի եկեք,- ասաց,- մեր քովը ծառերը ճկվել, գետին  են փռվում քամուց:  Սիրով ընդունեցինք Վահագն Հովնանայանի հրավերը:   Առաջարկեց դրսում նստել: Զրույցը սկսվեց  երիտասարդ օրերի մի լուսանկարի պատմությունից:  Խոսքն ավարտեց ծիծաղելով. -Ջահել էինք, խենթ էինք: 

-Պատմեք, գրի առնեմ, տպագրելու համար:

Ասաց. - Հարց տուր, էդպես հեշտ կլինի, անցյալի փեշից բռնելը… 

ՍԱԲՈՒՐԹԹԱԼՈՅԻ ՔԱՄԻՆԵՐԸ

Այն, որ Ս. Փարաջանովի  ֆիլմերի բոլոր դրվագները գեղանկարչության օրենքներով արված գունանկարներ են, որոնցից յուրաքանչյուրռը կարելի է առանձին շրջանակի մեջ առնելով ցուցադրել, փաստ է`  գրավոր խոսքով ամրագրված: Ճիշտ այս զուգահեռով  նրա բազմաժանր` կոլաժ, տիկնիկ, գծանկար և այլ գործերն են որպես ֆիլմ-ներկայացում դիտարկվում: Նաև  մանրապատումները, որոնցից թեկուզ այս մեկը` “Սաբութթալոյի քամիները” կարդալով, կարող ենք համոզվել.

Pages

Subscribe to arvest.am RSS