Ժառանգություն

ՏՈՆ ՕՐԵՐԻՆ ՍԱՏԱՆԱՅԻՆ ՉԵՆ ՀԻՇՈՒՄ

- Ձեր անուն-ազգանունը:
- Հովսեփ Օրբելի:
- Ձեր պաշտոնը:
- Լենինգրադի Պետական Էրմիտաժի տնօրեն:
- Ձեր գիտական  կոչումը:

«Դեմքը՝ լուսեղեն, հայացքը՝ ծանր...»

Հանդիպում հինգերրորդ

ԻԳՈՐ ԴՅԱԿՈՆՈՎ (1915-1999).- ՀԽՍՀ ԳԱ Արևելագիտության ինստիտուտի գլխավոր գիտաշխատող, պատմական գիտությունների դոկտոր.

ԲԱՅՑ ԵՍ ԱՌՅՈՒԾ ԵՄ ծՆԵԼ, ՈՉ ԹԵ ԱՂՎԵՍ, ԻՆՉՊԵՍ ԴՈՒ…

…Երեկոյան  զանգահարում է նրա ուսուցիչը և հայտնում, որ դասախոսությունը բոլորին գոհացրել է, միայն թե բանավոր խոսքով հանդես գալը, գիտխորհուրդի անդամները դիտել են իբրև անհարգալից վերաբերմունք: Շատ է զարմանում և հաջորդ նիստին ներկայանում  «գրավոր տեքստով»: Դասախոսության ընթացքում չի մոռանում երբեմն առ երբեմն նայել «գրառումներով» թղթերին, որտեղ ոչ թե բառ, այլ տառ անգամ չկար գրված: 

Հանդիպում չորրորդ.

 ԼԵՎՈՆ ԳՅՈՒԶԱԼՅԱՆ - Բանասիրական գիտությունների թեկնածու, Էրմիտաժի Արևելքի բաժնի ավագ գիտաշխատող.

Գիտնականի իր մկրտությունը նա Անիում էր ստացել

Հովսեփ Օրբելու ծննդյան հարյուրամյակը լայնորեն է նշվել: 1987-ին, նրա կյանքի ու գործունեության մասին պատմող բազմաթիվ հոդվածներ են հրապարակվել:  Սանկտ Պետերբուրգում նրան նվիրված հեռուստատեսային ֆիլմ նկարահանվեց: Դրան պետք է հաջորդեր Սանկտ Պետերբուրգի կինոստուդիայում  Օրբելու կյանքի անհեշտ կյանքի մասին պատմող վավերագրական  ֆիլմի նկարահանումը: 

ՆՐԱՆՑ ՄԱՍԻՆ ԱՎԵԼԻ ՇԱՏ… ԼՌԵԼ ԵՆ, ՔԱՆ ԽՈՍԵԼ

Նրանց ներկայությունը քաղաքին մի առանձին հմայք էր տալիս:  Հայրը 1961-ին էր ներգաղթել Հայաստան: Մենակ էր եկել: Վեց տարի անց որդին ընտանիքով՝ չորս երեխաների ու գեղեցկուհի կնոջ հետ եկավ: Հորը միանալու, հայրենիքում ստեղծագործելու համար եկավ: Հայրը՝ Կոստան Զարյանն էր: Որդին՝ Վենետիկում, Փարիզում, Հռոմում և Վիենայում կրթություն և մասնագիտական փորձառություն ստացած  Ճարտարապետ Արմեն Զարյանը, որի ծննդյան  օրը  սեպտեմբերի 13-ն է.    

    ՄԻԱՅԱՆԱԿ ՈՒ ՄԵԿՈՒՍԱՑԱԾ ԵՆ ԲՈԼՈՐ ԸՆՏՐՅԱԼՆԵՐԸ

ՃԱԿԱՏԱԳԻՐԸ ԳԹԱՍԻՐՏ ԳՏՆՎԵՑ ՆՐԱ ՀԱՆԴԵՊ

Հանդիպում երկրորդ.

 ԼևՈՆ ԼԱԶԱՐԵՎ (1923-2004թթ.),  քանդակագործ, (Լազարյանների տոհմից)

Ի ՆՇԱՆ ՍԻՐՈ…

Նա կարող էր բարկությունից պոռթկալ չնչին մի բանի պատճառով, օրինակ, գեղանկարից պոկված պիտակի համար: Կարող էր հաճույքից մռնչալ, ասենք՝ պեղումների ժամանակ  կավե մի խեցաման հայտնաբերելիս, կարող էր անողոք, անգամ դաժան խոսքեր ասել հատկապես մասնագիտական թերացումներով արված գործ տեսնելիս, կարող էր հանդուրժող, քնքույշ և նուրբ լինել, ուրախ ու մռայլ, բայց անտարբեր՝ երբեք…  

«ՈՎՍԱՆՆԱ»

«Ովսաննա, ես կուգամ քո ետևեն, ինձի կսպասես»: Կյանքի մշտական ուղեկից դարձած այս արտահայտությունը և բաժանման պահը հիշողության մեջ մնաց ամբողջ կյանքի ընթացքում: Կրկնվող երազի նման պատկերը ցավ պատճառելու հետ նաև անուշ մի քնքշանքով էր հոգին լցնում:  Կարոտն  էր արթնանում: Կարոտն էլ անուն ուներ՝ Մանիկ: «Ովսաննա, ես քո քույրիկն եմ՝ Մանիկը: Ինձի կսպասես, ես կուգամ քո ետևեն»:  Երեքուկես տարեկան  աղջնակը երբեք չմոռացավ այդ արտահայտությունը, որը նաև ծննդյան վկայականի նշանակությամբ կարևորվեց նրա համար, որի շնորհիվ  պիտի մտապահեր ոչ միայն  քրոջ, այլև իր անունը: Եւ պիտի սպասեր տասնամյակներ շա

ՆՎԱՐԴ

«Լեզուն արյուն է, այդ արյունը չի կարելի փոխել: Լեզուն ոգին է, այդ ոգին չի կարելի աղավաղել: Դրանք, տարրական ճշմարտություններ են: Կարելի՞ է ռոկոկո ոճով եկեղեցի շինել: Կարելի չէ, և հայը չի մտնի այնտեղ, չի աղոթի: Իսկ նրանք, ովքեր ուզում են օտարանալ, բարի ճանապարհ, թո օտարանան: Արդեն հայությունը քանակ չէ, այլ որակ է»:

«ՓԱՐԱՋԱՆՈՎ ԱԶԳԱՆՈՒՆԸ ՓԱՐԱ ԲԱՌԻՑ Է»

 Թբիլիսի, Կոտե Մեսխի-10. Շ.

Pages

Subscribe to RSS - Ժառանգություն