ՏՈՆ ՕՐԵՐԻՆ ՍԱՏԱՆԱՅԻՆ ՉԵՆ ՀԻՇՈՒՄ

- Ձեր անուն-ազգանունը:
- Հովսեփ Օրբելի:
- Ձեր պաշտոնը:
- Լենինգրադի Պետական Էրմիտաժի տնօրեն:
- Ձեր գիտական  կոչումը:

«Դեմքը՝ լուսեղեն, հայացքը՝ ծանր...»

Հանդիպում հինգերրորդ

ԻԳՈՐ ԴՅԱԿՈՆՈՎ (1915-1999).- ՀԽՍՀ ԳԱ Արևելագիտության ինստիտուտի գլխավոր գիտաշխատող, պատմական գիտությունների դոկտոր.

ԲԱՅՑ ԵՍ ԱՌՅՈՒԾ ԵՄ ծՆԵԼ, ՈՉ ԹԵ ԱՂՎԵՍ, ԻՆՉՊԵՍ ԴՈՒ…

…Երեկոյան  զանգահարում է նրա ուսուցիչը և հայտնում, որ դասախոսությունը բոլորին գոհացրել է, միայն թե բանավոր խոսքով հանդես գալը, գիտխորհուրդի անդամները դիտել են իբրև անհարգալից վերաբերմունք: Շատ է զարմանում և հաջորդ նիստին ներկայանում  «գրավոր տեքստով»: Դասախոսության ընթացքում չի մոռանում երբեմն առ երբեմն նայել «գրառումներով» թղթերին, որտեղ ոչ թե բառ, այլ տառ անգամ չկար գրված: 

Հանդիպում չորրորդ.

 ԼԵՎՈՆ ԳՅՈՒԶԱԼՅԱՆ - Բանասիրական գիտությունների թեկնածու, Էրմիտաժի Արևելքի բաժնի ավագ գիտաշխատող.

ԲՈԼՈՐ ԱՌԱՔԻՆՈւԹՅՈՒՆՆԵՐԻՑ ՆԱ ՆԱԽԸՆՏՐՈւՄ ԷՐ ՀԱՎԱՏԱՐՄՈւԹՅՈւՆԸ

Ամեն ինչ ասված է, թվում է:

Լռությու՞ն: Այն միշտ չէ, որ օրհնված է:

Ավելի լավ է շարունակենք իրեն լսել: Ինքը լավ է երգում, լավ է պատմում, լավ է գրում:  Նա  է, ով հավատարիմ էր արվեստագետի իր կոչմանը, հավատարիմ էր իր ծննդավայր երկրին ու «իր հայրենիքին էր հավատարիմ, որովհետև բոլոր առաքինություններից նա նախընտրում էր հավատարմությունը»:

          ՇԱՌԼ ԱԶՆԱՎՈւՐ. Պատառիկներ.             

Հանուն գրի և գրականության ապրելը զուտ ընտրություն չէ, դա մարդկային տեսակ է

«Արվեստի», հյուրասրահում գրող, թարգմանիչ Գևորգ Գիլանցն է:   

- Դուք վերջերս եք վերադարձել Մոսկվայից… 

– Այո, ռուս գրականության թարգմանիչների 5-րդ միջազգային կոնգրեսն էր, որին Հայաստանից հինգ մարդ էր մասնակցում։ Հրաշալի միջոցառում էր, թե՛ կազմակերպչական, թե՛ բովանդակային առումով։ 56 երկրից ավելի քան 400 հյուր էր ներկա։ Կոնգրեսն, ի դեպ, գրեթե միշտ Մոսկվայի գրքի միջազգային ցուցահանդես-տոնավաճառին զուգահեռ է անցնում։

Գիտնականի իր մկրտությունը նա Անիում էր ստացել

Հովսեփ Օրբելու ծննդյան հարյուրամյակը լայնորեն է նշվել: 1987-ին, նրա կյանքի ու գործունեության մասին պատմող բազմաթիվ հոդվածներ են հրապարակվել:  Սանկտ Պետերբուրգում նրան նվիրված հեռուստատեսային ֆիլմ նկարահանվեց: Դրան պետք է հաջորդեր Սանկտ Պետերբուրգի կինոստուդիայում  Օրբելու կյանքի անհեշտ կյանքի մասին պատմող վավերագրական  ֆիլմի նկարահանումը: 

ԻՆՉՈՎ ՀՊԱՐՏԱՆՈւՄ ԵՍ, ԱՅՆ ԷԼ ԿՈՐՑՆՈւՄ ԵՍ

Հիմա հաստատ գիտեմ, որ ճիշտ է, այն արտահայտությունը, թե՝ ինչով հպարտանում ես, այն էլ կորցնում ես: Հետաքրքիր է կա՞ այնպիսի մի գործ, մի ուսումնասիրություն կամ պարզ մի ցուցակ, որով ի մի են բերված Երևանի մեծ կորուստները: Եթե չկան, ապա այդ բացը դժվար չէ լրացնել, քանի որ յուրաքանչյուր շինության վտանգված լինելու լուրն իսկ քաղաքն ալիքվում ու ցնցվում էր այնպես, որ փողոց էր դուրս բերում մարդկանց: Եւ մարդիկ բողոքը արտահայտում էին հայտնի ու հնարավոր բոլոր եղանակներն ու միջոցները կիրառելով: Իսկ քանդողներն միշտ չէ, որ խուլ էին ձևանում: Երբեմնանհեթեթ «փաստարկներով» արձագանքելով… շարունակում էինավերել Երևան

ՆՐԱՆՑ ՄԱՍԻՆ ԱՎԵԼԻ ՇԱՏ… ԼՌԵԼ ԵՆ, ՔԱՆ ԽՈՍԵԼ

Նրանց ներկայությունը քաղաքին մի առանձին հմայք էր տալիս:  Հայրը 1961-ին էր ներգաղթել Հայաստան: Մենակ էր եկել: Վեց տարի անց որդին ընտանիքով՝ չորս երեխաների ու գեղեցկուհի կնոջ հետ եկավ: Հորը միանալու, հայրենիքում ստեղծագործելու համար եկավ: Հայրը՝ Կոստան Զարյանն էր: Որդին՝ Վենետիկում, Փարիզում, Հռոմում և Վիենայում կրթություն և մասնագիտական փորձառություն ստացած  Ճարտարապետ Արմեն Զարյանը, որի ծննդյան  օրը  սեպտեմբերի 13-ն է.    

    ՄԻԱՅԱՆԱԿ ՈՒ ՄԵԿՈՒՍԱՑԱԾ ԵՆ ԲՈԼՈՐ ԸՆՏՐՅԱԼՆԵՐԸ

ՃԱԿԱՏԱԳԻՐԸ ԳԹԱՍԻՐՏ ԳՏՆՎԵՑ ՆՐԱ ՀԱՆԴԵՊ

Հանդիպում երկրորդ.

 ԼևՈՆ ԼԱԶԱՐԵՎ (1923-2004թթ.),  քանդակագործ, (Լազարյանների տոհմից)

Ի ՆՇԱՆ ՍԻՐՈ…

Նա կարող էր բարկությունից պոռթկալ չնչին մի բանի պատճառով, օրինակ, գեղանկարից պոկված պիտակի համար: Կարող էր հաճույքից մռնչալ, ասենք՝ պեղումների ժամանակ  կավե մի խեցաման հայտնաբերելիս, կարող էր անողոք, անգամ դաժան խոսքեր ասել հատկապես մասնագիտական թերացումներով արված գործ տեսնելիս, կարող էր հանդուրժող, քնքույշ և նուրբ լինել, ուրախ ու մռայլ, բայց անտարբեր՝ երբեք…  

Pages

Subscribe to arvest.am RSS