Մշակութային քաղաքականություն

ԱՎԵԼԻ ՎԱՏ ՄԻՇՏ ԷԼ ԿԱՐՈՂ Է ԼԻՆԵԼ

«Եթե»-ով սկսվող` կասկածանքի, քամահրանքի, վրդովմունքի, հարցականի շեշտադրումներով արտահայտություններ՝ եթե երկիրը ճգնաժամային վիճակում է, եթե ֆիլմարտադրություն չկա, եթե Հայֆիլմը ծախել են, եթե կինոթատրոնները վերածվել են վաճառասրահների, ապա ու՛մ է պետք…

ԿԻՆՈՄԻՈՒԹՅԱՆԸ ՊԵՏՔ Է ԽԱՐԻԶՄԱՏԻԿ ՂԵԿԱՎԱՐ

Ի՞նչ դեր ունեն ստեղծագործական միությունները մշակութային մեր իրականության համար: Հարց է, որը ժամանակ առ ժամանակ տարբեր առիթներով շրջանառվում է մեզանում: Վերջին շրջանում այն քննարկման թեմա է դարձել հատկապես կինոաշխարհի մարդկանց համար: Դա էլ, թերևս հոկտեմբերի սկզբներին, Կինեմատոգրաֆիստների միության  հրավիրվելիք համագումարի և նոր  ղեկավարի ընտրության կապակցությամբ: Ի՞նչ է անհրաժեշտ Հայաստանի  կինեմատոգրաֆիստների  միությունը վերակազմակեպելու և նպատակային գործունեության խթանման,  հանրային  ճանաչում ունենալու  ու հեղինակություն ձեռք բերելու համար: Ի՞նչ   ակնկալիքներ  ունեն մեր կինոգործ

ՆԱ, ՈՎ “ԽՓՆՎԱԾ Է”, ԻՆՉՊԵՍ ԲՈԼՈՐ ՆՈՐՄԱԼ ՄԱՐԴԻԿ

Մոտ 3 ժամ տևողությամբ ներկայացումը, ինչպես «Մալյան» թատրոնի ցանկացած գործ, ունի հանդիսականին ամբողջ էությամբ կլանելու, արվեստի հմայքի մեջ պահելու մոգականությունը: Այս թատրոնը երբեք կարիք չի ունեցել ճոխ, ծախսատար բեմահարդարանքի, տեխնիկական գերժամանակակից հնարանքների, քանի որ պիեսի և դերակատարների ընտրությունից սկսած, ամբողջ աշխատանքն ուղղվում է մակերեսից դեպի խորքերը, և այնտեղից պեղված գտածոները հիմնականում մարդասիրության տարաբնույթ, հաճախ տարաշխարհիկ տեսակներ են, սպեղանի՝ կյանքի մատուցած մեծ ու փոքր հարվածներից: «Սիրելի Պամելա»-ն, որ անցել է աշխարհի բազմաթիվ բեմերով, 20-րդ դարի ամերիկացի դր

Տիգրան Մանսուրյան. ՄԵՐ ՕՐԵՐԻ ՅՈՒՐԱՏԵՍԱԿ ԱՐԴԱՐԱՑՈՒՄԸ

Ռոբերտ Էլիբեկյանը բոլորիս հարստությունն է: Բոլորիս` քանի որ մի չափանիշ ստեղծեց, որը Հայաստանում իմ պատկերացմամբ դեռ գոյություն չուներ: Այս անգամ էլ դա արեց գիրք ներկայացնելով: Ոչ թե Ռոբերտի նկարներներն էին կախված, ոչ թե արվեստագետի ցուցահանդեսի բացումն էր, որտեղ ներկայացված նրա գործերի հանդեպ մեր հիացմունքը նույնքան պիտի տաք լիներ, մեր զգացմունքը բուռն լիներ նույնքան կամ  գուցե նույնիսկ տասնապատիկ, այլ գրքի շնորհանդես

ՓԱՌԱՏՈՆ, ՈՐԸ ՄՇԱԿՈՒԹԱՅԻՆ ԻՐԱԴԱՐՁՈՒԹՅՈՒՆ Է ՈՉ ՄԻԱՅՆ ՄԵԶ ՀԱՄԱՐ

  “Ոսկե ծիրան” Երևանի 11-րդ միջազգային կինոփառատոնը ավարտեց իր աշխատանքները: Տոնական շաբաթվա վեցերորրդ օրը  տարբեր անվանակարգերում աշխատած Ժյուրիի խմբերը պիտի ազդարարեին հաղթող ֆիլմերի ու նրանց հեղինակների անունները:  Կինոգործիչների և կինոսիրողների հոսքը դեպի Ազատության հրապարակ. Կարմիր գորգով անցնող մանկասայլակով  տիկին. Այս անգամ այդպես է.

1O +1 ՏԱՐԻ. “ՈՍԿԵ ԾԻՐԱՆ”

Ամեն տարի ազդարարելով` երևանյան հերթական միջազգային կինոփառատոնի բացումն ու փակումը, ներկաներին անմիջապես  տեղեկացնում են, որ հենց նույն այդ պահից էլ սկսվում է հաջորդ` “Ոսկե ծիրանի” նախապատրաստական աշխատանքները: Եւ  փառատոնի հիմնադիր տնօրեն` Հարություն Խաչատրյանի ու գլխավոր հովանավոր` Ռալֆ Յիրիկյանի հումորով ուղեկցվող երկխոսությանը հաջորդած միասին ու միաժամանակ ասվող այդ արտահայտությունը ո'չ կատակ է, ո'չ էլ գեղեցիկ  խոսք` օրվա տրամադրությամբ թելադրված

ԱՍՈւՄ ԵՄ` ԳՈՒՑԵ…

ԱՇԽԱՐՀԻ ՆԵՐԴԱՇՆԱԿՈՒԹՅՈՒՆԸ Եւ ԱՅԼԱԿԵՐՊՈւՄԸ ԱՐՏԱՑՈԼՈՂ ԳՈՐԾԵՐ

Ի՞ՆՉԸ ԿԱՐՈՂ Է ՈԳԵՒՈՐԵԼՈՎ, ՊԱՀԵԼ ԳՅՈւՄՐԵՑՈՒՆ ԻՐ ՔԱՂԱՔՈՒՄ

Գյումրեցին վստահաբար և արժանապատվորեն ընդունեց լուրը, որ  2012թ դեկտեմբերի 5-ին, Աշքաբադում կայացած ԱՊՀ երկրների ղեկավարների խորհրդի նիստում  որոշվել է Գյումրին հռչակել 2013 թվականի մշակութային քաղաք: Այս տարվա հուլիսի 2-ին, Գյումրու     Վարդանանց հրապարակում մեծ շուքով ազդարարվեց ուրախալի լուրը, որից հետո մեկնարկեցին  մոտ 50 մշակութային միջոցառումներ: Մեր ժողովրդի պատմության մեջ բազում շնորհներով, իր  տաղանդներով հայտնի Գյումրին, վաղուց այսպիսի շռնդալից հանդիսություններ չէր տեսել, իսկ երկրաշարժից հետո  բազում-բազմաշերտ հոգսերի ու վշտերի տակ կքած գյումրեցին չէր էլ պատկերացնում, թե իր մեջ դե

ԻՆՉՈՒ՞ ԵՆ ԸՆՏՐՎՈւՄ ԵՐԿՐԻՑ ԴՈՒՐՍ ՏԱՆՈՂ ՃԱՆԱՊԱՐՀՆԵՐԸ

Մեր աշխարհի զգայական կերպարը կերտող արվեստագետներից  է Հարություն Խաչատրյանը: Ռեժիսոր է, որի հեղինակած ֆիլմերը ասելիքով վաղանցիկ չեն, ու  ենթակա չեն նոր ճշմարտություններով

Pages

Subscribe to RSS - Մշակութային քաղաքականություն