Ժառանգություն

Գիտնականի իր մկրտությունը նա Անիում էր ստացել

Հովսեփ Օրբելու ծննդյան հարյուրամյակը լայնորեն է նշվել: 1987-ին, նրա կյանքի ու գործունեության մասին պատմող բազմաթիվ հոդվածներ են հրապարակվել:  Սանկտ Պետերբուրգում նրան նվիրված հեռուստատեսային ֆիլմ նկարահանվեց: Դրան պետք է հաջորդեր Սանկտ Պետերբուրգի կինոստուդիայում  Օրբելու կյանքի անհեշտ կյանքի մասին պատմող վավերագրական  ֆիլմի նկարահանումը: 

ՆՐԱՆՑ ՄԱՍԻՆ ԱՎԵԼԻ ՇԱՏ… ԼՌԵԼ ԵՆ, ՔԱՆ ԽՈՍԵԼ

Նրանց ներկայությունը քաղաքին մի առանձին հմայք էր տալիս:  Հայրը 1961-ին էր ներգաղթել Հայաստան: Մենակ էր եկել: Վեց տարի անց որդին ընտանիքով՝ չորս երեխաների ու գեղեցկուհի կնոջ հետ եկավ: Հորը միանալու, հայրենիքում ստեղծագործելու համար եկավ: Հայրը՝ Կոստան Զարյանն էր: Որդին՝ Վենետիկում, Փարիզում, Հռոմում և Վիենայում կրթություն և մասնագիտական փորձառություն ստացած  Ճարտարապետ Արմեն Զարյանը, որի ծննդյան  օրը  սեպտեմբերի 13-ն է.    

    ՄԻԱՅԱՆԱԿ ՈՒ ՄԵԿՈՒՍԱՑԱԾ ԵՆ ԲՈԼՈՐ ԸՆՏՐՅԱԼՆԵՐԸ

ՃԱԿԱՏԱԳԻՐԸ ԳԹԱՍԻՐՏ ԳՏՆՎԵՑ ՆՐԱ ՀԱՆԴԵՊ

Հանդիպում երկրորդ.

 ԼևՈՆ ԼԱԶԱՐԵՎ (1923-2004թթ.),  քանդակագործ, (Լազարյանների տոհմից)

Ի ՆՇԱՆ ՍԻՐՈ…

Նա կարող էր բարկությունից պոռթկալ չնչին մի բանի պատճառով, օրինակ, գեղանկարից պոկված պիտակի համար: Կարող էր հաճույքից մռնչալ, ասենք՝ պեղումների ժամանակ  կավե մի խեցաման հայտնաբերելիս, կարող էր անողոք, անգամ դաժան խոսքեր ասել հատկապես մասնագիտական թերացումներով արված գործ տեսնելիս, կարող էր հանդուրժող, քնքույշ և նուրբ լինել, ուրախ ու մռայլ, բայց անտարբեր՝ երբեք…  

«ՈՎՍԱՆՆԱ»

«Ովսաննա, ես կուգամ քո ետևեն, ինձի կսպասես»: Կյանքի մշտական ուղեկից դարձած այս արտահայտությունը և բաժանման պահը հիշողության մեջ մնաց ամբողջ կյանքի ընթացքում: Կրկնվող երազի նման պատկերը ցավ պատճառելու հետ նաև անուշ մի քնքշանքով էր հոգին լցնում:  Կարոտն  էր արթնանում: Կարոտն էլ անուն ուներ՝ Մանիկ: «Ովսաննա, ես քո քույրիկն եմ՝ Մանիկը: Ինձի կսպասես, ես կուգամ քո ետևեն»:  Երեքուկես տարեկան  աղջնակը երբեք չմոռացավ այդ արտահայտությունը, որը նաև ծննդյան վկայականի նշանակությամբ կարևորվեց նրա համար, որի շնորհիվ  պիտի մտապահեր ոչ միայն  քրոջ, այլև իր անունը: Եւ պիտի սպասեր տասնամյակներ շա

ՆՎԱՐԴ

«Լեզուն արյուն է, այդ արյունը չի կարելի փոխել: Լեզուն ոգին է, այդ ոգին չի կարելի աղավաղել: Դրանք, տարրական ճշմարտություններ են: Կարելի՞ է ռոկոկո ոճով եկեղեցի շինել: Կարելի չէ, և հայը չի մտնի այնտեղ, չի աղոթի: Իսկ նրանք, ովքեր ուզում են օտարանալ, բարի ճանապարհ, թո օտարանան: Արդեն հայությունը քանակ չէ, այլ որակ է»:

«ՓԱՐԱՋԱՆՈՎ ԱԶԳԱՆՈՒՆԸ ՓԱՐԱ ԲԱՌԻՑ Է»

 Թբիլիսի, Կոտե Մեսխի-10. Շ.

Ես, իմ հայրենիքը, իմ արվեստը

Վաստակավոր Սարյանն ասում է ուսանող Սարյանի մասին. «Վասնեցովի մոտ նկարած իմ էտյուդը բավական հաջող ստացվեց։ Վասնեցովը գովեց ինձ և խորհուրդ տվեց մշտապես աշխատել իր արվեստանոցում։ Բայց ես չարեցի այդ»։ «Մեկ էլ, հրապուրվելով սպիտակամաշկ բնորդուհու մարմնով և տեսնելով, թե ուսանողն ինչքան վատ է նկարում, Կորովինը վերցնում էր պալիտրան ու վրձինները՝ ոգևորությամբ գոչելով՝ «կա՛թ, կա՛թ...»։ Վրձինը թափով խփում էր կտավին, մեկը մյուսի մոտ շարվում էին կարճ վրձնահարվածները։ Գույները կենդանանում էին։ ...

ԳԵՏԱՁԻ

Մեկնում եմ ապրաքանտար գնացքով:
Ինքն իրենից հիասթափված վարժեցնողը, քանի որ չկարողացավ  իրեն ենթարկել գետաձիուն, զայրացած մտրակեց կենդանուն։ Անսպասելի հարվածից շշմած գետաձին վայր գցեց վարժեցնողին: Երկուսն էլ  փռվել էին կրկեսի խաղահրապարակում, և իրենց անհարմար տեսքով՝ խայտառակ եղան:   
Որոշումն ընդունվեց նույն վարկյանին: Տնօրինությունը գետաձիուն դուրս գրեց կրկեսից, արձանագրելով՝ «գետաձին խենթացել է», և կենդանուն տարան կենդանաբանական այգի:
Երկու տարի անց նորից Կիևում եմ:

ԵՐԲ ՈՐ ԲԱՑՎԵՆ ԴՌՆԵՐՆ ՀՈՒՍՈ...

Կիլիկիո սարերն ի վեր այնքան բարձրացա,

Որ ամպերին հասա, երազ էր, ասես

Հավերժին տանող ճամփեքով անցա

Ի՜նչ երանություն…

 

Իրողություն...

Պատմական Կիլիկիա, Ադանայի շրջան: Ավելի քան 1600 կմ հաղթահարելով հայկական հետքեր, հայեր տեսնելով, հուզիչ և անմոռաց պահեր ապրեցինք:

Pages

Subscribe to RSS - Ժառանգություն